Sprzętowe wsparcia dla wirtualizacji [Hyper-V]

Początek przygody z Hyper-V warto rozpocząć od sprawdzenia czy posiadamy dla naszego sprzętu wsparcia dla wirtualizacji.

Przekłada się to na:

  1. włączoną w BIOSie „wirtualizację” (pozycja Virtualization Technology na Enable)
  2. posiadanie procesora Intel VT albo AMD Pacifica,
  3. procesor 64-bitowy,
  4. włączoną w BIOSie funkcja „Data Execution Protection” (Intel XD bit lub AMD NX bit).

Pierwszy podpunkt możemy sprawdzić przy pomoc narzędzia Microsoft o jednoznacznej nazwie Hardware-Assisted Virtualization Detection Tool do pobrania tutaj.

Kolejne podpunkty dla procesorów Intel możemy sprawdzić pod tym linkiem: ark.intel.com

Jeśli wszystkie wymagane spełniamy możemy zacząć przygodę z Hyper-V:)

Do pobrania: Microsoft Hyper-V Server 2008 R2 with Service Pack 1 (SP1)

 

Brak połączenia z Hyper-V po konfiguracji sieci typu External.

Gdy w środowisku testowym (piszę testowym, bo w produkcyjnym jest to sytuacja niedopuszczalna) posiadamy jedną kartę sieciową i przy konfiguracji odznaczymy „Allow management operating system to share this network adapter”,  czyli nie zezwolimy na dzielenie się z systemem operacyjnym tą kartą sieciową.

Skutkuje to brakiem połączenia poprzez Hyper-V Manager z naszym hyperwizorem, gdy korzystamy z Hyper-V Server stanowi to spory problem. Do naprawy posłużyć się można skryptem nvspscrub do usuwania wirtualnych interfejsów sieciowych z partycji parent.

Skrypt nie jest wspierany przez Microsoft Corporation i powinny być wykorzystywane na własne ryzyko.